Są takie kwiaty, obok których przechodzimy codziennie i nawet nie zatrzymujemy wzroku. Nie stoją dumne w kwiaciarniach, nie trafiają do eleganckich bukietów, nie są tymi „najpiękniejszymi” według katalogów. Rosną sobie po cichu przy drodze, pod płotem, na łąkach, przy lesie, w starych ogrodach. Czasem wyrastają tam, gdzie nikt ich nie chce.
Kwiaty...
Sałatka resztkowa z gruszką, czyli niedzielny przepis
Dziś króciutko, choć serce pełne. Telefon gdzieś daleko, a ja bliżej tego, co naprawdę ważne, słońca, oddechu, bliskich spojrzeń i tych małych rytuałów, które składają się na piękny, cudny, uroczy, wręcz boski dzień. Jest coś niezwykle kojącego w prostocie, w tym, że nie trzeba wiele, trochę składników, odrobina czułości i chwila uważności, i nagle zwykłe rzeczy smakują lepiej, pachną intensywniej, a my jesteśmy bardziej tu i teraz.
Dzień z przepisem - pesto z pokrzywy
Dzień z przepisem:) A więc…Dzień dobry o poranku. Świat dziś znowu otworzył dla nas drzwi. Cichutko, bez pośpiechu, bez fanfar. Po prostu jest. Czeka. Wita nas światłem poranka, śpiewem ptaków, zapachem powietrza, które o tej porze smakuje jakoś bardziej prawdziwie. Zaprasza, żeby być tu i teraz, właśnie w tej chwili.
Codzienność w Kropce, Środa 22.04
Ostatnie dni miały w sobie coś z długiego westchnienia natury. Niebo spowite było ciężką, szarą pierzyną chmur, która zdawała się otulać świat nie tyle ciepłem, ile pewną ospałością. Wiatr snuł się między domami, zaglądał w zakamarki ulic, poruszał gałęziami drzew i przypominał, że nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się zatrzymane, życie nieustannie płynie.
Wróciłam!
Kochani zakropkowani…:)
Już jestem, naprawdę jestem i żyję, a w sercu mam ogromną nadzieję na długie, dobre i spokojne życie. Piszę do Was z wdzięcznością, której trudno nadać odpowiednie słowa, bo to, co wydarzyło się wczoraj, było dla mnie czymś więcej niż tylko wsparciem.
Wielka Sobota
Dziś…Nie wiem, jak przeżywacie ten czas. Dla mnie jest ważny ze względu na Jezusa. Dlatego czekam. W tej ciszy Wielkiej Soboty jest coś, czego nie da się łatwo nazwać ani opisać. To nie jest jeszcze radość, ale to też nie jest już tylko smutek. To moment pomiędzy, zawieszony gdzieś między tym, co było trudne, a tym, co dopiero ma przyjść. Jest mi to ogromnie bliskie.
Siódma rano...
Siódma rano. Świat jeszcze nie zdążył się obudzić na dobre, a już zdążył mnie zaskoczyć. Dzień wita dziś niespodziankami, lekkim przymrozkiem, który osiadł cicho na trawie, na dachach, na wszystkim, co noc zostawiła w spokoju.
Relacje...
Dziś o czymś szalenie ważnym . Dziś o relacjach. One nie powstają w jednej chwili. Nie rodzą się z wielkich deklaracji ani z przypadkowych spotkań, które nic po sobie nie zostawiają. Budują się powoli, w codzienności, w drobnych gestach, w spojrzeniach, które mówią więcej niż słowa. W chwilach, kiedy naprawdę jesteśmy dla siebie obecni.
Niedzielne śniadanie
Niedzielne śniadania mają w sobie coś wyjątkowego zwłaszcza kiedy słońce wkrada się cichutko do domu.
Są spokojniejsze, wolniejsze, pachną kawą, świeżym pieczywem i rozmowami bez pośpiechu.
Niebo nad wsią...
Jest coś niezwykłego w nocnym niebie nad wsią. Kiedy dzień powoli cichnie, kiedy gasną światła w oknach, a świat zwalnia po całym dniu, wtedy wystarczy tylko podnieść głowę i nagle widać, jak ogromne jest niebo nad nami.
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google