Deszcz pojawiał się nieśmiało, raz delikatny jak szept, innym razem bardziej stanowczy, stukając o parapety i dachy niczym ktoś, kto chce zwrócić na siebie uwagę. Bywały takie poranki, gdy człowiek wstawał z łóżka wolniej niż zwykle, patrzył przez okno i marzył jedynie o kubku gorącej herbaty oraz chwili spokoju. Szarość potrafi wejść nie tylko do krajobrazu, lecz także do myśli, osiada cicho na ramionach i sprawia, że człowiek tęskni za światłem bardziej, niż sam przed sobą chce przyznać.
Dziś stało się coś pięknego. Słońce pojawiło się w pełnej krasie, jak dawno niewidziany przyjaciel, który otwiera drzwi szeroko i mówi jestem, tęskniłem. Promienie zaczęły wkradać się do wnętrz z niezwykłą subtelnością. Najpierw musnęły framugi okien, potem zatańczyły na podłodze, rozświetliły kuchenny blat, filiżankę pozostawioną po śniadaniu, zdjęcia na półce, drobne przedmioty, których na co dzień prawie się nie zauważa. Jak dobrze móc spojrzeć przez okno i zobaczyć świat budzący się na nowo, choć przecież istniał cały czas. Czasem potrzeba jedynie odrobiny światła, by przypomnieć sobie, ile piękna mieści się w zwyczajności.
Na parapecie siedziała porankiem pani szpakowa. Szalenie lubię te ptaki, mają w sobie elegancję i odrobinę przekory. Ich ruchy są szybkie, uważne, pełne ciekawości. Ta dzisiejsza zaglądała do mojej kuchni, kręcąc główką raz w lewo, raz w prawo, jakby sprawdzała, czy wszystko jest na swoim miejscu. Patrzyłam na nią z uśmiechem, bo są takie chwile, gdy świat daje o sobie znać właśnie w takiej postaci, przez skrzydła, spojrzenie małego stworzenia, przez chwilę zatrzymania. Jak tu nie być wdzięcznym, skoro życie potrafi podarować tak prosty, a jednocześnie tak wzruszający obrazek. Nie trzeba wielkich wydarzeń, fanfar ani szczególnych okazji. Wystarczy ptak na parapecie, słońce na ścianie, cisza poranka i serce gotowe zauważać.
Wdzięczność ma niezwykłą moc. Nie krzyczy, nie domaga się uwagi, nie staje na środku pokoju. Potrafi usiąść obok człowieka jak dobry towarzysz. Przypomina, że wśród codziennych obowiązków, rachunków, pośpiechu, spraw do załatwienia i trosk, nadal istnieją drobiazgi, które karmią duszę. Zapach świeżego powietrza, ciepło kubka w dłoniach, czyjś serdeczny gest, ulubiona piosenka usłyszana przypadkiem w radiu, spokojny oddech psa śpiącego obok łóżka, wiadomość od bliskiej osoby, promień słońca na twarzy. To z nich składa się codzienne szczęście. Nie zawsze spektakularne, nie zawsze głośne, ale prawdziwe.
Wsiadłam w auto i ruszyłam w drogę. Miasto miało dziś inny rytm, jakby słońce dodało ludziom energii. Samochody sunęły ulicami, przechodnie spieszyli do swoich spraw, ktoś niósł zakupy, ktoś poprawiał szalik, ktoś rozmawiał przez telefon. Każdy z własną historią, z własnymi zmartwieniami i marzeniami. Na naszym tarnowskim rondzie postanowiłam obdarzyć uśmiechem pana w aucie obok. Taki zwyczajny, spontaniczny gest. Uśmiech, który nic nie kosztuje, a może znaczyć tak wiele. Spojrzałam życzliwie, mając nadzieję, że choć przez moment czyjś dzień stanie się lżejszy. Pan spojrzał, po czym popukał się w czoło. Przyznam, roześmiałam się serdecznie. No cóż, bywa i tak.
Życie nie zawsze odpowiada na dobro tak, jak byśmy sobie życzyli. Niekiedy nasze intencje zostają źle odczytane, czasem ktoś jest zamknięty w swoim smutku, napięciu albo zmęczeniu i nie ma w sobie przestrzeni, by przyjąć życzliwość. Zdarza się, że ludzie reagują ostro, bo niosą ciężary niewidoczne dla innych. To jednak nie znaczy, że warto przestać próbować. Nie każdy gest spotka się z aplauzem, nie każda dobroć wróci natychmiast. Czasem zostanie odrzucona, czasem niezauważona, czasem wywoła zdziwienie. Mimo to nadal ma sens, bo mówi więcej o nas niż o odbiorcy. Pokazuje, kim chcemy być w świecie pełnym pośpiechu i dystansu.
Niezrażona brakiem sukcesu zwolniłam pod tramwajem i uśmiechnęłam się tym razem do pani przechodzącej przez ulicę. Nasze spojrzenia spotkały się na sekundę, może dwie. Wystarczyło. Ona także uśmiechnęła się do mnie. Tyle. Nic wielkiego, a jednak serce natychmiast robi się lżejsze. Dwie obce osoby, dwa krótkie uśmiechy, chwila porozumienia bez słów. Jak dobrze być dla siebie życzliwym. Jak dobrze pamiętać, że drugi człowiek nie jest przeszkodą na drodze, lecz kimś, kto podobnie jak my niesie swój dzień.
Uśmiech ma w sobie niezwykłą siłę. Potrafi rozbroić napięcie, dodać odwagi, zatrzymać kogoś w biegu, przypomnieć, że jest zauważony. Nie chodzi o sztuczność ani o obowiązek bycia radosnym za wszelką cenę. Chodzi o tę prostą gotowość serca, by nieść odrobinę światła tam, gdzie chwilowo go brakuje. Czasem jeden uśmiech może być pierwszym miłym gestem, jaki ktoś otrzymał od wielu dni. Czasem stanie się cichym znakiem, widzę cię, jesteś ważny, nie jesteś sam. Nigdy nie wiemy, co przeżywa człowiek mijany na ulicy, siedzący obok w aucie, stojący za nami w kolejce. Dlatego warto wybierać łagodność.
Życzliwość nie wymaga pieniędzy, szczególnych talentów ani idealnych okoliczności. Można ją ofiarować spojrzeniem, cierpliwością, dobrym słowem, przepuszczeniem kogoś w drzwiach, wiadomością wysłaną bez powodu, pytaniem jak się dziś masz. Można podzielić się nią w domu, w pracy, na ulicy, w sklepie, w internecie, wszędzie tam, gdzie ludzie spotykają ludzi. Każdy z nas ma zdolność czynienia czyjegoś dnia odrobinę lepszym. To piękna odpowiedzialność.
Niech dzisiejsze słońce przypomina, że po najbardziej pochmurnych dniach wraca jasność. Niech pani szpakowa uczy ciekawości świata. Niech rondo w Tarnowie przypomina, że nie każdy zrozumie nasze intencje, ale to nie powód, by zamykać serce. Niech uśmiech przechodzącej pani zostanie dowodem, że dobro znajduje drogę i wraca często wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy.
Życzę Wam serc pełnych życzliwości, nadziei i uśmiechu. Życzę oczu, które zauważają dobro ukryte w codzienności. Życzę siły, by mimo rozczarowań nie przestawać być ciepłym człowiekiem. Życzę odwagi do pierwszego gestu, nawet jeśli świat czasem reaguje dziwnie. Życzę spokoju, który pozwala dawać dobro bez oczekiwania nagrody. Obdarowujcie nim innych. Warto. Zawsze warto. Nawet wtedy, gdy odpowiedzią jest cisza. Nawet wtedy, gdy ktoś popuka się w czoło. Nawet wtedy, gdy dzień wydaje się zwyczajny. Właśnie z takich chwil rodzi się lepszy świat. Wasza pani Kropka i 
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google