Wczorajsze spotkanie w Kropce jeszcze w sobie słyszę. To była jedna z tych rozmów, które nie są ani wielkie, ani oficjalne, a jednak dotykają najczulszych miejsc w sercu.Tam gdzie mieszkają wspomnienia i tęsknota. Nasza wspólna, cicha, trochę wstydliwa tęsknota za byciem razem tak zwyczajnie, po sąsiedzku, bez okazji, bez planu, bez wielkich słów.
Codzienność w Kropce, Czwartek 5.02
Czytaj całość
Codzienność w Kropce, Piątek 6.02
Dziś historycznie, dobrze że nie histerycznie:) Kto ma ochotę, chwilę to zapraszam do czytania:) a kto nie ma ochoty i chwilki to do oglądania:) Ceramika bolesławiecka to nie jest zwykła opowieść o naczyniach. To historia miejsca, ludzi i czasu, który płynie wolniej, kiedy zanurza się dłonie w glinie.
Wiejski poranek
Wstałam jeszcze wtedy, kiedy noc nie do końca chciała oddać miejsca porankowi. Dom cichy, świat za oknem ciemny, tylko gdzieś daleko pojedyncze światła. Lubię te chwile, choć wiem, że przede mną zwykły dzień, zwykłe obowiązki.
Biżuteria... w kropki!
Biżuteria to coś więcej niż dodatek. To małe historie, które nosimy na sobie. To detale, które potrafią powiedzieć o nas więcej niż całe zdania. I prawda jest taka, że… prawie każda z nas ją kocha.
Codzienność w Kropce, Poniedziałek 27.01
Dzień dobry Tarnowianie , Przyjaciele i nieznajomi. Poranek a tu garść wspomnień dla wytrwałych:) Jeśli macie ochotę i chwilkę to… przeczytajcie. Dobro dzieje się każdego dnia. Cicho. Bez fanfar. Po prostu między ludźmi.
Wczoraj byłam tak zmęczona, że nie miałam już siły napisać Wam, co się wydarzyło. A to był jeden z tych momentów, które nie robią hałasu, nie proszą o uwagę, ale zostają w sercu na długo.
Dobrzy Ludzie...
Poranek zamglony, wilgotny , zaraz zrobię kubek kawy , ale najpierw napiszę. Mamy teraz taki czas…
Czas, w którym z wielu powodów łatwo się pogubić. Łatwo się zamknąć. Łatwo stać się dla siebie nawzajem mniej uważnymi, mniej cierpliwymi, mniej dobrymi.
Codzienność w Kropce, Piątek 23.01
Historia białego sera. Dziś wydarzyło się coś, co bardzo mnie poruszyło i z czym chodzę w sobie cały dzień. Przyszła pani i przyniosła mi biały ser. Taki prawdziwy, wiejski, domowy. Nie dlatego, że trzeba było coś przynieść. Nie dlatego, że wypada. Nie z obowiązku. Po prostu – z serducha.
Dziadków dwóch...
Miałam ich dwóch. Tak jak każdy.
A jednak przez całe życie tu miałam tylko jednego.
Ten pierwszy, Jan, istniał dla mnie bardziej w opowieściach niż w rzeczywistości. Zmarł, zanim się urodziłam, zanim moi rodzice zdążyli się poznać, zanim pojawiłam się na świecie ze swoim pierwszym krzykiem, który miał cokolwiek zmienić.
Babcie...
Babcia. Miałam dwie. I znałam dwie.
Babcię Magdę i Babcię Nadzię. Dwa światy, dwa rytmy, ta sama miłość.
Babcia Magda – drobniutka, malutka, jakby świat mógł ją niechcący strącić z krawędzi stołu. Rocznik 1905.
Czar lat 80-tych...
Pamiętam zimy z lat osiemdziesiątych bardzo wyraźnie, wszak swój wiek już mam:). Były mroźne, prawdziwe i piękne.
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google