Zawsze miała zafarbowane włosy, starannie ułożone. Chodziła delikatnie, cichutko, jakby nie chciała nikomu przeszkadzać. Mało mówiła, ale gdy była obok, wszystko zwalniało i robiło się bezpiecznie.
U niej jadłam owsiankę i ryż na mleku. Smakowały ciszą, porankiem, spokojem. W mieście była jak miękki koc – dyskretna obecność, ciepło, które nie potrzebowało słów.
Babcia Nadzia zupełnie inna. Gadatliwa, grubiutka, mięciutka. Rocznik 1921. Miała spracowane ręce, dłonie, które znały ciężar codzienności, i cienki, siwy warkoczyk, jakby zaplątany był w nim cały jej los.
Na wsi pachniało przy niej domem. U niej jadłam pierogi i chleb ze śmietaną – obficie, prawdziwie, do syta. Jej przytulenie było szerokie, ciepłe, bez pytania „czy można”. Przy niej było głośniej, żywiej, bardziej.
Jedna uczyła ciszy.
Druga radości.
Jedna pokazywała, że miłość może być szeptem.
Druga, że może być śmiechem.
Obie miały naprawdę ciężkie życie. Takie, które nie oszczędza. A jednak obie dożyły pięknej starości.
Babcia Magda odeszła w 1999 roku.
Babcia Nadzia trzy lata temu.
Tęsknię za nimi. I żałuję wielu chwil ,rozmów odłożonych na później, spotkań, które mogły trwać dłużej. Ale wiem też, że wspomnienia tworzą moje serce. Smaki, zapachy, gesty, sposób chodzenia po świecie, one we mnie żyją. I jestem szczęściarą, bo je mam.
Jutro jest Dzień Babci.
Jeśli jeszcze je macie – kochajcie.
Kupcie kwiatka albo zróbcie coś sami, nawet nieidealnie.
Wypijcie razem herbatę. Usiądźcie i bądźcie naprawdę.
A jeśli macie daleko – zadzwońcie. Dajcie im swój czas.
A może ktoś z Was zechce filiżankę, kubek albo miseczkę dla Babci, to zapraszam do Kropki.
Czekam tam na Was od 10 rano.
Dziś był piękny dzień – pełen rozmów krótszych i dłuższych, pełen obecności. Waszej obecności. Waszych dobrych słów. Waszej życzliwości.
Za to wszystko dziękuję.
Uśmiecham się do Was na dobranoc. Wasza pani Kropka. Ps. Wszystkim Babciom na całym świecie najpiękniejsze kwiaty!
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google