Początek tego dnia miał w sobie coś z obietnicy. Takiej cichej, jeszcze nie do końca nazwanej, ale wyczuwalnej od chwili, gdy zegarek pokazał piątą rano. Dom był jeszcze półprzytomny ( ja zresztą też :))...

Pomyślałam dziś, że są takie momenty, które nie mają nic wspólnego z paragonem, ilością sztuk ani wartością koszyka, a jednak zostają w sercu na długo. Dziś wydarzyło się coś właśnie takiego.

Mróz dziś znów wziął pędzel do ręki. Maluje nim świat bez pośpiechu, z czułością, jakiej nauczyć się można tylko w ciszy. Na szybach rozkwitają lodowe kwiaty, gwiazdki śniegu układają się w misterne wzory, skrzą się i migoczą, jakby szeptały własną historię.

Dzień dobry Przyjaciele, Tarnowianie i mój Tarnowie:) Jest 5. Obudził mnie pług jadący pod górę… leżę w ciepłym łóżku, choć w domu już czuć zimno. 

Wspomnienia dobra pełne… siedzę w magazynie Kropki, w sklepie dziś widać w powietrzu oddech:))) i tak wzięło mnie na wspomnienia. Jestem rocznik 77 

 Zima rozgościła się już na dobre (przynajmniej u nas:).

Poranek ma w sobie coś z obietnicy. Jeszcze zanim świat na dobre się rozpędzi, zanim telefony zaczną wibrować, a kalendarz przypomni o wszystkich „muszę” i „powinnam”, jest ta jedna chwila — cicha, miękka, należąca tylko do nas.