Kiedy wychodzę na zewnątrz, śnieg skrzypi pod butami – ten dźwięk zawsze trafia prosto we mnie. Jest surowy, czysty, prawdziwy. Zimno przenika, szczypie w policzki i dłonie, ale paradoksalnie niesie w sobie spokój. Jakby mówiło: zwolnij, poczuj, bądź tu i teraz, no i w domu się zagrzejesz:)
Każdego dnia ptaszki zaglądają w okno. Przysiadają na gałęziach, na parapecie, patrzą uważnie, a ja mam wrażenie, że to ich ciche „dziękuję”. Za jedzenie, za pamięć, za to, że ktoś na nich czeka. Wieszam jabłka na drzewach – dokładnie tak, jak robił to dziadek. Ten gest wraca do mnie co zimę. Jest w nim troska, ciągłość, coś bardzo mojego. Coś, co zostaje, nawet gdy wiele się zmienia. Lubię podglądać ich spryt i zaradność.
Słońce…ma kolory nie do opisania. Delikatne, mleczne, czasem różowe, czasem złote – jakby światło też chciało być łagodne. A wieczorem dom wypełnia koncert palonego drewna w kominku. Trzaski, ciepło, zapach ognia. Wtedy serce robi się tkliwe, to jest dobry moment, by podziękować za wszystko…
Dziękuję Wam za dziś. Za obecność w Kropce, za każdy uśmiech, każde dobre słowo. To także dzięki Wam te zimne dni mają w sobie tyle ciepła. Miejcie cudny wieczór. Spójrzcie w niebo, wypatrujcie gwiazd i śnieżynek, które cicho z niego spadają.
Dobranoc niech śnią się Wam cudne zielone wyspy:) ( upał morze i palmy) Wasza pani Kropka
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google