Dzień dobry Tarnowianie Przyjaciele i Goście! Mój Tarnowie dzień dobry! Wiosna naprawdę już do nas przyszła, nie tylko za oknem, ale też na półkach i na naszym stole. Pojawiły się nowe kubeczki, filiżanki i miski, w kropki i bez kropek, delikatne, radosne, pełne światła.

Niedzielny poranek przychodzi dziś cicho. Tak jakby nie chciał nikogo budzić, tylko delikatnie uchylić drzwi do nowego dnia. Taras jest jeszcze oszroniony, cienka warstwa lodowych igiełek błyszczy w pierwszym świetle. Mróz zostawił swoje ślady, ale słońce już pracuje. Wysyła promienie coraz śmielsze, coraz cieplejsze. To nie jest już zimowe światło. Ono ma w sobie obietnicę jutra.

Słońce dziś było inne niż zwykle, bardziej wyraziste, bardziej obecne, jakby postanowiło zostać z nami na chwilę dłużej i przypomnieć, że świat wcale nie musi być ciężki.

Towar już rozpakowany. Kartony stoją jeszcze pod ścianą, nożyk leży na ladzie, a ja od dobrej chwili tylko stoję i patrzę. Patrzę i czuję, jak w środku rośnie mi coś ciepłego, miękkiego i prawdziwego. Taka czysta, dziecięca radość. Wiecie, ta, która pojawia się bez powodu, po prostu dlatego, że coś jest piękne.

Piąta rano. Dom jeszcze śpi. Cisza ma smak ciepłego koca i ostatnich snów, które nie chcą się odkleić od powiek. Wstaję po cichutku, na palcach, żeby nie spłoszyć tej miękkiej godziny między nocą a dniem. Jestem u przyjaciół , w miejscu, gdzie nawet podłoga skrzypi życzliwie. Zakładam sweter, otulam się szalem i wychodzę z kubkiem kawy na zewnątrz.

Są takie przedmioty, które od pierwszej chwili wnoszą do domu coś więcej niż tylko swoją funkcję. Nie krzyczą formą, nie narzucają się designem, a jednak od razu czujesz, że zostaną z Tobą na długo. To nie są zwykłe naczynia, to małe, codzienne towarzyszki chwil, które budują nasze życie.

Niedziela to taki dzień, w którym naprawdę nic nie trzeba, a wszystko można. I to wcale nie dlatego, że tydzień jest gorszy. Tydzień po prostu niesie swoje tempo. Jest praca, są obowiązki, sprawy do ogarnięcia. Nawet jeśli wiele z nich wybieramy świadomie, nawet jeśli robimy je z serca, to jednak coś trzeba.