Dzień dobry Tarnowianie Przyjaciele! Dzień dobry mój Tarnowie! Dziś odrobina radosnych wspomnień, schowanych w kieszonce z napisem „ zakochanie”. Jeśli macie chwilę i oczywiście ochotę, przeczytajcie. Może i w Was jest kieszonka z pierwszą walentynką:). Moja pierwsza randka walentynkowa odbyła się… na cmentarzu.
Historia miłosna ;)
Czytaj całość
Niezwykłe piórko!
Dzień dobry Tarnowianie, Przyjaciele! Dzień dobry mój Tarnowie! Dziś historia niezwykłego Kubeczka, smukłego choć bez uszka. To historia ptasio - ceramiczna.
To mała chwila uważności zamknięta w szkliwie i kolorze.
Dom...
Dom nie zaczyna się od ścian. Ani od dachu, który trzyma deszcz z dala od podłogi. Nie zaczyna się od planów, projektów, kredytów i remontów. Dom zaczyna się tam, gdzie ktoś na kogoś czeka. Gdzie ktoś myśli o drugim jeszcze zanim wstanie z łóżka. Dla mnie dom zaczyna się bardzo wcześnie. Zanim reszta świata się obudzi.
Codzienność w Kropce, Piątek 6.02
Dziś historycznie, dobrze że nie histerycznie:) Kto ma ochotę, chwilę to zapraszam do czytania:) a kto nie ma ochoty i chwilki to do oglądania:) Ceramika bolesławiecka to nie jest zwykła opowieść o naczyniach. To historia miejsca, ludzi i czasu, który płynie wolniej, kiedy zanurza się dłonie w glinie.
Wiejski poranek
Wstałam jeszcze wtedy, kiedy noc nie do końca chciała oddać miejsca porankowi. Dom cichy, świat za oknem ciemny, tylko gdzieś daleko pojedyncze światła. Lubię te chwile, choć wiem, że przede mną zwykły dzień, zwykłe obowiązki.
Biżuteria... w kropki!
Biżuteria to coś więcej niż dodatek. To małe historie, które nosimy na sobie. To detale, które potrafią powiedzieć o nas więcej niż całe zdania. I prawda jest taka, że… prawie każda z nas ją kocha.
Dobrzy Ludzie...
Poranek zamglony, wilgotny , zaraz zrobię kubek kawy , ale najpierw napiszę. Mamy teraz taki czas…
Czas, w którym z wielu powodów łatwo się pogubić. Łatwo się zamknąć. Łatwo stać się dla siebie nawzajem mniej uważnymi, mniej cierpliwymi, mniej dobrymi.
Dziadków dwóch...
Miałam ich dwóch. Tak jak każdy.
A jednak przez całe życie tu miałam tylko jednego.
Ten pierwszy, Jan, istniał dla mnie bardziej w opowieściach niż w rzeczywistości. Zmarł, zanim się urodziłam, zanim moi rodzice zdążyli się poznać, zanim pojawiłam się na świecie ze swoim pierwszym krzykiem, który miał cokolwiek zmienić.
Babcie...
Babcia. Miałam dwie. I znałam dwie.
Babcię Magdę i Babcię Nadzię. Dwa światy, dwa rytmy, ta sama miłość.
Babcia Magda – drobniutka, malutka, jakby świat mógł ją niechcący strącić z krawędzi stołu. Rocznik 1905.
Czar lat 80-tych...
Pamiętam zimy z lat osiemdziesiątych bardzo wyraźnie, wszak swój wiek już mam:). Były mroźne, prawdziwe i piękne.
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google