Jestem mamą. To nie jest tytuł, który się nosi. To jest rytm dnia. Otwieram oczy chwilę przed budzikiem albo bez niego. Cisza jest jeszcze pełna snu. Wstaję pierwsza. Stawiam wodę na dzbanek herbaty. Tak po prostu, odruchowo. Jakby dom tego potrzebował, żeby się obudzić razem ze mną. Włączam ekspres do kawy. Ten dźwięk znam na pamięć. Lubię go. Jest jak znak, że dzień się zaczyna, nawet jeśli jeszcze nikt poza mną o tym nie wie.
W kuchni jest chłodno. Światło jeszcze miękkie. Wyciągam miskę, mieszam składniki na niedzielne ciasto. Nie dlatego, że musi być. Dlatego, że chcę. Bo wiem, że zapach ciasta ma w sobie coś, co mówi: jesteś u siebie. Blacha idzie do piekarnika, a ja wracam na chwilę do sypialni. Ścielę łóżko. Zawsze. To nie jest obowiązek. To jest porządek, który daje mi spokój. Jakby równo ułożona pościel porządkowała też myśli.
Ogarniam dom. Bez pośpiechu. Bez perfekcji. Żeby było normalnie. Żeby kiedy doroślaki wstaną i zejdą na dół, było im jak u mamy. Nie jak z katalogu. Jak u mamy. Czyli bez napięcia. Bez nerwów. Z kubkiem czekającym na stole. Z ciastem, które jeszcze stygnie. Z zapachem kawy, który mówi: możesz tu być, jaki jesteś.
Wychodzę z psami. Powietrze jest inne niż wczoraj. Zawsze jest inne. One to wiedzą. Ciągną mnie w swoje strony, sprawdzają świat. Ja idę wolniej. Patrzę. Oddycham. Wracam. Sypię jedzenie kociakom. Każdy ma swoje miejsce. Swoją miseczkę. Swoją rutynę. W kominku gra ogień. Nie za głośno. Tak, żeby był. Żeby był znak, że jest ciepło. Że ktoś o to zadbał.
Jest godzina dziesiąta. Już myślę, kiedy wstaną. Nie z niecierpliwością. Z czułością. Zupa pachnie na gazie, chociaż śniadania jeszcze nie było. Tak mam. Gotuję wcześniej. Jakby to miało dać więcej czasu potem. Jakby zapach rosołu czy dyniowej był obietnicą, że dzień się ułoży. Nalewam sobie kolejną kawę. Siadam na chwilę. Jestem szczęśliwa. Nie w wielkim sensie. W tym prostym. Że wszystko jest na swoim miejscu. Że nic nie muszę udowadniać.
Dom to nie cisza idealna. To dźwięki. Ktoś schodzi po schodach. Ktoś jeszcze się przeciąga. Ktoś narzeka, że za wcześnie. Ktoś pyta, czy jest kawa. Jest. Zawsze jest. Ktoś siada przy stole w piżamie. Ktoś bierze kawałek ciasta, zanim wystygnie. Ktoś się śmieje. Ktoś milczy. I to wszystko jest w porządku.
Drzwi są otwarte. Nie tylko fizycznie. U nas zawsze można wejść. Bliscy, przyjaciele. Bez zapowiedzi. Bez planu. Z herbatą, z problemem, z radością. Dom to miejsce, gdzie nie trzeba się tłumaczyć. Gdzie można usiąść i być. Gdzie nikt nie liczy czasu. Gdzie rozmowy zaczynają się od „jak jesteś?” i nie kończą się na „w porządku”.
Nie zawsze jest łatwo. Nie zawsze mam siłę. Bywają dni, kiedy wstaję ciężej. Kiedy kawa nie pomaga od razu. Kiedy myśli są głośniejsze niż kominek. Ale nawet wtedy dom mnie trzyma. Rutyna. Te same gesty. Woda na herbatę. Kawa. Ogarnięte łóżko. Psy. Koty. Ogień. To wszystko składa się na coś, co mnie niesie, kiedy sama nie mam już siły nieść wszystkiego.
Dom to odpowiedzialność. To pamiętanie o tym, kto co lubi. Kto pije kawę z mlekiem, a kto bez. Kto nie je rodzynek. Kto potrzebuje ciszy, a kto rozmowy. To myślenie o innych zanim pomyśli się o sobie. Ale nie w sposób, który odbiera. W sposób, który daje sens. Bo kiedy widzę, że im jest dobrze, mnie też jest dobrze.
Bycie mamą nie kończy się nigdy. Nawet kiedy dzieci są dorosłe. Zawsze będą moimi doroślakami. Zawsze będę nasłuchiwać, czy już wstali. Zawsze będę gotować trochę za dużo. Zawsze będę się martwić i cieszyć jednocześnie. I to jest w porządku. To jest część mnie.
Dom to też pamięć. Zapamiętane zapachy. Smaki. Poranki, które się powtarzają, ale nigdy nie są takie same. Niedziele, które płyną wolniej. Zwykłe dni, które okazują się ważniejsze niż wielkie wydarzenia. To one zostają. To one budują poczucie, że jest gdzie wracać.
Lubię ten moment, kiedy wszyscy już są. Kiedy dom jest pełny. Nie hałasem. Obecnością. Kiedy ktoś opowiada, ktoś słucha, ktoś miesza zupę, ktoś dorzuca drewno do kominka. Kiedy nic nie trzeba przyspieszać. Kiedy nigdzie nie trzeba iść. Kiedy jesteśmy tu.
Nie potrzebuję idealnych wnętrz. Potrzebuję ludzi. Ich kubków zostawionych na blacie. Ich butów przy drzwiach. Ich śladów. To one mówią, że dom żyje. Że nie jest muzeum. Jest miejscem, gdzie toczy się życie. Czasem chaotyczne. Czasem zmęczone. Ale prawdziwe.
Jestem wdzięczna. Po prostu. Za to, że mogę wstać przed wszystkimi. Że mogę zrobić kawę. Że mogę czekać. Że mam dla kogo gotować. Że mam komu otworzyć drzwi. Dziękuję, że Was mam. Za zwyczajność, która okazała się największym darem. Za dom, który nie jest z cegieł, tylko z obecności. Za to, że jesteśmy razem. Tu. Teraz. I to wystarczy. Miejcie cudowny, bliski dzień. Bądźcie dla siebie zawsze! Wasza pani Kropka. Ps. Jak zawsze uśmiecham się do Was od ucha do ucha i 
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google