Codzienność w Kropce

Przyjaciele tarnowscy i nie tylko;) Dziękuję za dzisiejszy dzień, naprawdę wszystkim, bez wyjątku. Za obecność, za rozmowy, za to, że wpadacie czasem na chwilę, a czasem na dłużej. Za zwykłe „wróciłem ”, za uśmiechy i za to, że tworzycie z tego miejsca coś dużo więcej niż tylko sklep.

Wczorajsze spotkanie w Kropce jeszcze w sobie słyszę. To była jedna z tych rozmów, które nie są ani wielkie, ani oficjalne, a jednak dotykają najczulszych miejsc w sercu.Tam gdzie mieszkają wspomnienia i tęsknota. Nasza wspólna, cicha, trochę wstydliwa tęsknota za byciem razem tak zwyczajnie, po sąsiedzku, bez okazji, bez planu, bez wielkich słów.

Historia białego sera. Dziś wydarzyło się coś, co bardzo mnie poruszyło i z czym chodzę w sobie cały dzień. Przyszła pani i przyniosła mi biały ser. Taki prawdziwy, wiejski, domowy. Nie dlatego, że trzeba było coś przynieść. Nie dlatego, że wypada. Nie z obowiązku. Po prostu – z serducha.

Początek tego dnia miał w sobie coś z obietnicy. Takiej cichej, jeszcze nie do końca nazwanej, ale wyczuwalnej od chwili, gdy zegarek pokazał piątą rano. Dom był jeszcze półprzytomny ( ja zresztą też :))...

Pomyślałam dziś, że są takie momenty, które nie mają nic wspólnego z paragonem, ilością sztuk ani wartością koszyka, a jednak zostają w sercu na długo. Dziś wydarzyło się coś właśnie takiego.

Mróz dziś znów wziął pędzel do ręki. Maluje nim świat bez pośpiechu, z czułością, jakiej nauczyć się można tylko w ciszy. Na szybach rozkwitają lodowe kwiaty, gwiazdki śniegu układają się w misterne wzory, skrzą się i migoczą, jakby szeptały własną historię.

 Zima rozgościła się już na dobre (przynajmniej u nas:).