Kiedy wschodzi tak zdecydowanie, kiedy jego światło nie jest rozproszone ani nieśmiałe, dzień od pierwszych minut nabiera łagodniejszego rytmu. Poranek nie ciąży, obowiązki nie przytłaczają tak bardzo, a my sami poruszamy się jakby lżej, spokojniej, z większą wiarą, że wszystko ma swój sens i swoje miejsce. To niezwykłe, jak bardzo potrzebujemy światła, nie tylko tego, które ogrzewa skórę, ale tego, które rozjaśnia myśli i porządkuje emocje. Gdy słońce świeci mocno i pewnie, łatwiej nam zaufać, że sprawy, które wczoraj wydawały się zbyt skomplikowane, dziś znajdą swoje rozwiązanie. Łatwiej się uśmiechnąć, łatwiej powiedzieć dobre słowo, łatwiej spojrzeć komuś w oczy bez pośpiechu.
Dzisiaj czułam to wyjątkowo mocno, jakby cały dzień był otulony ciepłem, które przenikało nie tylko powietrze, ale też rozmowy, gesty i spojrzenia. Było w tym świetle coś kojącego, coś, co sprawiało, że każdy drobiazg miał znaczenie. Promienie odbijały się w szybach, tańczyły na chodnikach, zaglądały przez okna i zapraszały, żeby na moment przystanąć. I kiedy tak zatrzymujemy się choćby na chwilę, zaczynamy widzieć więcej, więcej dobra, więcej życzliwości, więcej zwykłej, codziennej troski, którą tak łatwo przeoczyć, gdy goni nas czas.
Dlatego chcę dziś podziękować. Za ten dzień, który był pełen światła. Za wszystkich, których dziś spotkaliśmy. Za każde słowo, które niosło w sobie ciepło i szacunek. Za rozmowy krótkie i długie, poważne i zupełnie lekkie, które zostawiły po sobie coś więcej niż tylko dźwięk. Za uśmiechy, które pojawiały się nagle i zupełnie naturalnie, jakby były odpowiedzią na słońce świecące nad nami. Za ciepłe spojrzenia, w których było zrozumienie, życzliwość i to ciche „dobrze, że jesteś”. To wszystko buduje dzień. To wszystko sprawia, że wracam do domu z poczuciem, że było warto.
Czasem nie potrzeba wielkich wydarzeń ani spektakularnych sukcesów, żeby dzień był dobry. Wystarczy światło wpadające przez okno, filiżanka kawy wypita bez pośpiechu, kilka serdecznych słów, które padają dokładnie wtedy, gdy trzeba. Wystarczy poczucie, że jesteśmy razem w tej samej przestrzeni, w tym samym rytmie, że możemy na siebie liczyć. Słońce przypomina o tej prostocie. O tym, że to, co najważniejsze, często jest najbliżej. Że dobro ma cichą, ale ogromną siłę.
Dziś było właśnie tak, spokojnie, jasno, z uśmiechem, który pojawiał się sam i nie chciał znikać. I za to wszystko jestem wdzięczna. Za Was. Za obecność. Za każde dobre słowo i każdą chwilę, którą mogliśmy wspólnie przeżyć. Za to, że wśród codziennych spraw potraficie zatrzymać się na moment i spojrzeć z czułością. Za to, że dzielicie się swoim światłem, nawet jeśli czasem nie zdajecie sobie sprawy, jak bardzo jest potrzebne.
Za chwilkę zmykam do… Tramwaju na kawę. Bo przecież najlepsze rozmowy często zaczynają się właśnie tam przy stoliku, z kubkiem w dłoni, z ciepłem unoszącym się nad filiżanką. W takim miejscu dzień może jeszcze na moment zwolnić, a my możemy pobyć razem trochę dłużej. Może dołączycie? Może pozwolicie, żeby to dzisiejsze słońce miało swoją kontynuację w rozmowie, w śmiechu, w zwykłej obecności?
Jestem dziś uśmiechnięta od ucha do ucha i chciałabym, żeby ten uśmiech został z Wami na resztę dnia. Niech światło, które dziś tak wyraźnie świeciło nad nami, zostanie też w środku, jako spokój, jako wdzięczność, jako pewność, że nawet najzwyklejszy dzień może być piękny, jeśli przeżywamy go razem. Dziękuję za dziś. Za wszystkich i za wszystko. Za dobro, które krąży między nami. I za to, że jesteście. Wasza pani Kropka. I …
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google