Stoję z kubkiem kawy i patrzę, jak świat powoli się rozbudza. Ziemia jeszcze śpi pod liśćmi, ale coś już się dzieje. Między brązami i szarościami przebijają się kolory. Krokusy odważne, fioletowe i białe. Narcyzy podnoszą głowy jak małe słońca. Przebiśniegi w pełnej krasie, jakby chciały powiedzieć: „Widzisz? Da się. „
Powolutku zaczynamy porządki w ogrodzie. Bez pośpiechu. Delikatnie. Bo przecież to jeszcze luty. Pod warstwą zeszłorocznych liści życie potrzebuje ciepła. Nie wolno go odsłonić zbyt szybko, nie można wszystkiego odkryć naraz. Uczę się tej cierpliwości. Tego, że nie wszystko musi być gotowe dziś. Że czasem wystarczy uchylić, poprawić, zostawić naturze przestrzeń.
Dni są już inne. Dłuższe. Jasność zostaje z nami chwilę dłużej wieczorem, a poranki nie są już tak ciężkie. Czuję, że coś się zmienia. Nie tylko w ogrodzie. We mnie też.
Życie nabiera nowego wymiaru. Jakby miało więcej powietrza. Więcej miejsca na oddech. Szukam tego nowego. Nie wiem jeszcze dokładnie, jak wygląda. Ale czuję, że jest blisko. Może w tych promieniach, które ogrzewają policzek. Może w zapachu wilgotnej ziemi. Może w ciszy.
Chcę spacerów. Lasu. Chcę wchodzić między drzewa, słuchać jak skrzypi ścieżka pod butami, jak ptaki próbują pierwszych wiosennych melodii. Chcę tej ciszy, która nie jest pusta. Tylko pełna. Pełna obecności.
A gdyby tak spakować się i pojechać nad morze? Ta myśl wraca do mnie co roku o tej porze. Lubię je wiosną najbardziej. Bez tłumów. Bez hałasu. Z chłodnym jeszcze wiatrem, który czyści głowę. Tęsknię za jego szumem. Za tą linią horyzontu, która porządkuje wszystko. Przy morzu sprawy stają się prostsze. Myśli układają się jak fale, przychodzą, odchodzą, zostawiają ślad i znikają.
Zamykam oczy na moment i przenoszę się tam. Widzę szeroką, jasną plażę. Czuję pod stopami chłodny piasek. Słyszę rytmiczne uderzenia fal. Wciągam w płuca słone powietrze. Przez chwilę jestem właśnie tam.
Otwieram oczy i uśmiecham się. Bo przecież tu jest najpiękniej. Tu, gdzie jestem. W tym ogrodzie, który budzi się powoli. W tym domu, gdzie kawa smakuje najlepiej. W tej ciszy niedzielnego poranka.
Wspomnienia i marzenia. Dobrze mieć jedno i drugie. Wspomnienia dają korzenie. Marzenia skrzydła. Jedne trzymają mnie tu, drugie pozwalają patrzeć dalej. I chyba właśnie o to chodzi. Żeby umieć być tu i teraz, a jednocześnie nie przestawać tęsknić za czymś więcej.
Kolejna kawa. Ta druga zawsze smakuje inaczej. Już nie budzi, tylko otula. Siadam z książką. Dziś niedziela niespieszna. Krok po kroczku. Nic nie goni. Nie ma listy zadań, która domaga się uwagi. Nie ma presji. Jest oddech.
Słońce wspina się wyżej. Szron na tarasie powoli znika, jakby nigdy go nie było. Tylko ja wiem, że był. Że chłód i ciepło mogą istnieć obok siebie. Że zima i wiosna potrafią się przenikać. Tak jak w życiu, czasem coś jeszcze trzyma, a coś już puszcza.
Dotykam dłonią ziemi w ogrodzie. Jest chłodna, ale nie twarda. Gotowa. Tak jak ja. Gotowa na nowy rozdział, choć jeszcze nie do końca wiem, jak go napisać. Może nie trzeba wiedzieć wszystkiego. Może wystarczy zaufać temu światłu, które wraca co roku.
Myślę o spacerach. O lesie, który wkrótce zacznie pachnieć świeżością. O ścieżkach, które czekają. O rozmowach, które będą prostsze, gdy wokół będzie więcej zieleni. O ciszy, która pozwoli usłyszeć siebie.
Myślę o morzu. O tym, że jeszcze tam pojadę. Że stanę na brzegu i pozwolę falom zabrać to, co już niepotrzebne. Ale dziś nie muszę nigdzie jechać. Dziś wystarczy, że stoję na tarasie i patrzę, jak zieleń przebija się przez chłód.
To jest moje „nowe”. Niewielkie. Ciche. Ale prawdziwe.
Niedziela ma w sobie coś kojącego. Jakby dawała przyzwolenie na bycie miękką. Na zwolnienie. Na patrzenie bez oceniania. Na marzenie bez planowania.
Czuję wdzięczność. Za to światło. Za te pierwsze kwiaty. Za to, że pod liśćmi życie czeka cierpliwie na swój moment. To przypomina mi, że ja też mogę czekać. Że nie wszystko musi zakwitnąć od razu.
Jeszcze luty. A jednak wiosna już się zapowiada. W powietrzu jest coś, czego nie da się pomylić. Delikatna obietnica. Szept: „To już niedługo.”
Zamykam na chwilę oczy. Wdycham głęboko. Wypuszczam powietrze powoli. Jest dobrze. Tu. Teraz.
Niedziela niespieszna. Krok po kroczku. Kolejna kawa stygnie obok książki. Słońce przesuwa się po ścianie. A ja uczę się być między szronem a światłem, między wspomnieniem a marzeniem, między zimą a wiosną.
I czuję, że właśnie w tej przestrzeni rodzi się coś nowego. Bardzo Was lubię. Wasza pani Kropka i 
Ps.Zdjęcie z najcudniejszej, pachnacej kawa kawiarenki - dobrze że jesteś nasz Tramwaju!
Ps.Zdjęcie z najcudniejszej, pachnacej kawa kawiarenki - dobrze że jesteś nasz Tramwaju!
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google