Codzienność w Kropce, Sobota 25.04

Budzi się wszystko. To, co jeszcze niedawno trwało w ciszy, w chłodzie, w bezruchu, nagle otwiera oczy. Gałęzie wypuszczają pierwsze pąki, ziemia oddycha świeżością, ptaki niosą w poranku pieśń, a świat nabiera miękkości, której tak brakowało zimą. Zieleń wraca niespiesznie, lecz pewnie. Nie jedna, nie taka sama wszędzie. Zieleń młoda, aksamitna, świeża, soczysta, delikatna i odważna zarazem. Pojawia się tu i tam. Na drzewie za oknem, przy drodze, w parku, na skwerze między domami, w szczelinie chodnika, na łące i w lesie. Wystarczy spojrzeć uważnie, aby zobaczyć, jak wiele życia dzieje się wokół nas każdego dnia. Wiosna nie potrzebuje hałasu. Nie wchodzi z rozmachem. Przybywa cicho, listkiem po listku, promieniem po promieniu, zapachem po zapachu. Może właśnie dlatego tak łatwo ją przeoczyć, kiedy biegnie się przez dzień bez chwili zatrzymania. Dziś, teraz, to jest ten dzień. Nie jutro, nie za tydzień, nie wtedy, gdy wszystko się ułoży i będzie łatwiejsze. Nie wtedy, gdy skończą się obowiązki, a kalendarz zrobi się pustszy. Prawdziwe życie dzieje się właśnie teraz. Ta chwila istnieje tylko raz. To światło wpadające dziś przez okno już nigdy nie ułoży się dokładnie tak samo. Ten zapach poranka, lekko wilgotnego powietrza i budzącej się ziemi, za moment będzie inny. Ten dźwięk ptaka, ta cisza ulicy, ten pierwszy łyk kawy, to spojrzenie drugiej osoby, ten oddech i to bicie serca wydarza się tylko teraz. Dziś teraz jest i się nie powtórzy. Jak wiele piękna mija niezauważonego tylko dlatego, że odkładamy życie na później. Czekamy na lepszy czas, spokojniejszy moment, idealne okoliczności. Tymczasem najlepszy moment często trwa właśnie teraz, w zwyczajnym poranku, który nie domaga się niczego więcej poza naszą obecnością. Szczęście rzadko przychodzi z fanfarami. Częściej siada obok cicho i cierpliwie czeka, aż je zauważymy. Jest w kubku ciepłej herbaty, w promieniu słońca na stole, w krótkiej wiadomości od bliskiej osoby, w spokojnym spacerze, w śmiechu dziecka, w psim merdaniu ogonem, w chwili ciszy po długim dniu. Jest w rzeczach prostych, bliskich i codziennych. Zachwyty koloru, zachwyty rozmowy, zachwyty obecności. Ile dobra mieści się w spotkaniu z drugim człowiekiem. W słowach wypowiedzianych z czułością. W pytaniu zadanym naprawdę. W spojrzeniu bez pośpiechu. W wysłuchaniu czyjejś historii do końca. Rozmowy także mają swoje barwy. Jedne są lekkie jak jasne niebo, inne głębokie jak las po deszczu. Niektóre rozgrzewają serce, inne przynoszą ukojenie. Są takie, które zostają z nami na długo, choć trwały zaledwie kilka minut. Łapmy nasze szczęścia. Nie te wielkie, odległe i spektakularne, które często istnieją bardziej w marzeniach niż w rzeczywistości. Łapmy te prawdziwe, małe, ciche i codzienne. Łapmy wiatr pachnący wiosną, uśmiech mijanej osoby, miękkość poranka, smak świeżego pieczywa, pierwsze ciepłe promienie na twarzy, dźwięk śmiechu, chwilę spokoju, wdzięczność, która potrafi odmienić cały dzień. Wdzięczność nie jest dodatkiem do życia. Jest sposobem patrzenia. Kiedy człowiek staje się wdzięczny, nagle odkrywa, że ma więcej, niż myślał. Więcej dobra, więcej ludzi obok siebie, więcej siły w sercu, więcej powodów do uśmiechu, więcej piękna w zwyczajności. Wdzięczność nie wymaga idealnego dnia. Można ją odnaleźć także pośród trudności. Za to, że słońce mimo wszystko wzeszło. Za to, że ktoś podał rękę. Za to, że ciało niesie nas przez kolejny dzień. Za to, że serce nadal potrafi czuć. Za to, że zawsze można zacząć jeszcze raz. Nie traćmy ani chwilki. Nie oddawajmy całego dnia pośpiechowi, rozproszeniu i sprawom, które odbierają nam uważność. Nie pozwólmy, aby życie przeciekło przez palce tylko dlatego, że myślami byliśmy wszędzie, tylko nie tutaj. Warto dziś popatrzeć na drzewa. Warto usłyszeć czyjś głos naprawdę. Warto podziękować za coś prostego. Warto uśmiechnąć się bez powodu. Warto zwolnić choć na moment i poczuć, że jesteśmy. Ten dzień został nam dany tylko raz, dlatego jest tak cenny. Świat nieustannie zachwyca tych, którzy chcą patrzeć sercem. Odpowiada kolorami, światłem, ruchem liści, zapachem powietrza, obecnością ludzi i spokojem zwyczajnych chwil. Dziś teraz jest ten dzień. Niech będzie piękny, zauważony, przeżyty i wdzięczny. Niech będzie naprawdę . Czekam na Was dziś, właśnie dziś. Będę w Kropce od 11, z sercem otwartym i uśmiechem od ucha do ucha. Wasza pani Kropka i