Jest w tych wiosennych porankach coś niezwykle kojącego, coś, co sprawia, że nawet jeśli w środku nosimy chaos, to przez chwilę wszystko zdaje się mieć swoje miejsce.
Powietrze pachnie inaczej. Lżej. Świeżej. Jakby ziemia po długim śnie w końcu przeciągnęła się i zaczęła oddychać pełną piersią. Wiosna przyszła nieśmiało, ale jednak już obecna, wyczuwalna w każdym podmuchu wiatru, w każdym śpiewie ptaków, w każdej kropli rosy, która osiadła na trawie. I choć jeszcze chwilami chłodno, choć poranki potrafią przypomnieć, że zima nie powiedziała ostatniego słowa, to jednak coś się zmieniło. Nieodwracalnie.
Pierwszy łyk kawy smakuje dziś wyjątkowo. Może to kwestia światła, może ciszy, a może tego, że człowiek bardziej chce poczuć. Para unosi się nad kubkiem, tańczy przez chwilę w powietrzu, zanim zniknie jak ulotna myśl, jak moment, który trwa tylko tyle, ile pozwolimy mu trwać. Trzymasz kubek w dłoniach i czujesz to ciepło, które rozlewa się powoli, najpierw po palcach, potem gdzieś głębiej.Okazuje się, że to wystarczy. Że ten moment jest kompletny.
Gdzieś obok pojawia się on, wierny towarzysz każdego poranka. Oczy psiaka wpatrzone z największą miłością, jakiej nie da się podrobić, jakiej nie da się nauczyć. Czysta, bezwarunkowa obecność. Patrzy tak, jakbyś był całym jego światem. Jakby każda sekunda z tobą była najważniejsza. I może właśnie tak jest. Może to on najlepiej rozumie sens tych chwil, które dla nas czasem są tylko przystankiem między obowiązkami.
Jest coś niezwykłego w tym spojrzeniu. W tym cichym „jestem tu”. Bez oczekiwań. Bez warunków. Tylko bliskość. I nagle zaczynasz widzieć więcej, nie tylko to, co trzeba zrobić, nie tylko listę zadań, ale właśnie te małe szczęść, które gdzieś po drodze łatwo przeoczyć. Bo przecież szczęście nie zawsze przychodzi wielkimi krokami. Częściej skrada się niezauważenie, chowa się w drobiazgach, w gestach, w chwilach.
Na parapecie stoją tulipany. Jeszcze wczoraj były bardziej zamknięte, jakby nie do końca pewne, czy mogą już rozkwitnąć. Dziś są odważniejsze. Kolorowe, żywe, pełne życia. Każdy płatek jak osobna historia o cierpliwości, o czasie, o tym, że wszystko ma swój moment. Patrzysz na nie i czujesz, że to właśnie jest wiosna. Nie kalendarzowa, nie umowna, ale prawdziwa, taka, która wydarza się tu i teraz. Choć to wszystko takie piękne, takie lekkie, to przecież nie dla wszystkich ten czas jest łatwy. Bo razem z wiosną przychodzi też coś jeszcze pyłki, kichanie, łzawiące oczy i zmęczenie, które potrafi odebrać radość z tych drobnych rzeczy. Kochani alergicy, trzymajcie się. Wiem, że dla Was ta pora roku potrafi być wyzwaniem. Że zamiast zachwytu nad kwitnącym światem pojawia się walka o każdy spokojny oddech.
Myślę, że nawet w tym trudniejszym doświadczeniu da się znaleźć coś, co choć trochę rozjaśni dzień. Może to właśnie ten moment, kiedy siedzicie z kubkiem kawy i przez chwilę jest ciszej. Może to chwila, kiedy otwieracie okno i mimo wszystko czujecie, że świat żyje. Może to spojrzenie bliskiej osoby, albo właśnie ten psiak, który nie rozumie alergii, ale rozumie obecność.
Poranki uczą uważności. Pokazują, że nie trzeba wielkich rzeczy, żeby poczuć się dobrze. Wystarczy zatrzymać się na chwilę. Posłuchać. Popatrzeć. Pobyć. To właśnie wtedy najłatwiej dostrzec te małe szczęść w świetle, które wpada pod innym kątem niż wczoraj, w dźwięku czajnika, który zaczyna cicho szumieć, w miękkości koca, którym można się jeszcze na chwilę okryć.
Czasem wydaje nam się, że szczęście jest gdzieś daleko. Że trzeba na nie zasłużyć, zapracować, zdobyć. A ono jest tuż obok. W tej chwili. W tym poranku. W tym oddechu. W tej kawie, która właśnie stygnie. W tych tulipanach, które powoli otwierają się na świat. W tych oczach, które patrzą na nas tak, jakby nic więcej się nie liczyło.
Może właśnie na tym polega wiosna, nie tylko na zmianie pory roku, ale na zmianie spojrzenia. Na tym, żeby zobaczyć więcej. Poczuć więcej. Docenić więcej. Nawet jeśli wokół nadal są sprawy trudne, nawet jeśli coś ciąży, nawet jeśli nie wszystko jest takie, jak byśmy chcieli. Życie nie składa się tylko z wielkich momentów. Ono buduje się z tych małych. Z tych poranków. Z tych chwil, które na pierwszy rzut oka wydają się zwyczajne. A potem, kiedy spojrzymy wstecz, okazuje się, że to właśnie one były najważniejsze.
Więc może dziś warto zacząć trochę inaczej. Nie od pośpiechu, nie od listy rzeczy do zrobienia, ale od chwili dla siebie. Od oddechu. Od spojrzenia przez okno. Od zauważenia, że wiosna naprawdę przyszła. Że świat się zmienia. I że my też możemy. Jeśli gdzieś po drodze pojawi się zmęczenie, kichanie, frustracja, to też jest w porządku. To też jest część tego czasu. Nie trzeba udawać, że wszystko jest idealne. Wystarczy znaleźć choć jeden moment, który jest dobry. Jedno z tych małych szczęść, które sprawia, że dzień staje się trochę lżejszy.
Niech ten poranek będzie właśnie taki. Spokojny. Ciepły. Prawdziwy. Z kawą, która smakuje lepiej niż zwykle. Z tulipanami, które przypominają, że wszystko ma swój czas. Z obecnością, która daje poczucie, że jesteśmy dokładnie tam, gdzie trzeba.
Z tą cichą nadzieją, że niezależnie od wszystkiego, znajdziemy dziś coś, co nas uśmiechnie. Choćby na chwilę. Choćby delikatnie. Bo czasem tyle wystarczy. Dzień dobry wasza pani Kropka i 
.
.
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google