Codzienność w Kropce, Wtorek 7.04

To przy nim zaczyna się dzień i często przy nim się kończy. To przy nim wypowiadamy słowa ważne i te zupełnie zwyczajne. To przy nim milczenie też ma sens. W święta stół nabiera jeszcze innego znaczenia, jakby oddychał głębiej, jakby czekał. Przykryty obrusem, często tym samym od lat, pamiętającym inne dłonie, inne rozmowy, inne czasy, ustawiony starannie, z troską, z myślą o tych, którzy przy nim usiądą, bo przecież nie chodzi o to, co na nim stoi, ale dla kogo to wszystko. Są przy nim słowa, dużo słów, rozmowy, które płyną swobodnie i takie, które rodzą się powoli, opowieści powtarzane co roku i te, które dopiero znajdują swoje miejsce, śmiech, który nagle wybucha i rozlewa się po całym domu, i czasem łzy, ciche, schowane gdzieś między filiżanką a talerzem. Przy stole jest radość, taka prawdziwa, nieidealna, trochę zmęczona przygotowaniami, ale szczera, radość z bycia razem, z tego, że ktoś przyszedł, że ktoś zadzwonił, że ktoś pamiętał. Ale przy stole jest też troska, o siebie nawzajem, o to, czy ktoś zjadł, czy komuś nie jest zimno, czy ktoś się nie martwi, troska wyrażana w najprostszy sposób: weź jeszcze kawałek, napij się herbaty, jak się czujesz. W tych wszystkich drobnych gestach kryje się coś więcej niż codzienność, kryje się miłość, która nie zawsze potrzebuje wielkich słów. Święta to też spacery, takie zwyczajne i takie wyjątkowe jednocześnie, kiedy wychodzisz z domu, a powietrze jest inne, lżejsze, bardziej obecne, kiedy słońce prowadzi cię krok za krokiem, a każdy krok ma znaczenie, idziesz obok kogoś, czasem rozmawiacie, czasem milczycie i jedno, i drugie jest dobre, bo nie zawsze trzeba mówić, żeby być blisko, czasem wystarczy iść razem. Słońce ogrzewa twarz, a ty nagle czujesz, że wszystko na chwilę zwalnia, że nie trzeba się spieszyć, że można po prostu być w tym momencie, z tymi ludźmi, i te spacery zostają w pamięci, może nawet bardziej niż wszystko inne, bo są czyste, bez dekoracji, bez przygotowań, bez oczekiwań. Potem przychodzą wieczory, wieczory zadumane, ciche, takie, kiedy światło jest miękkie, a rozmowy spokojniejsze, kiedy słowa mają większą wagę, bo wypowiadane są wolniej, to są wieczory przegadane, długie, niespieszne, takie, w których nagle okazuje się, że jest jeszcze tyle do powiedzenia, o życiu, o tym, co było trudne, o tym, co boli, o tym, co daje nadzieję, czasem wracają stare historie, czasem pojawiają się nowe, czasem ktoś mówi coś, czego nigdy wcześniej nie powiedział i nagle ten stół znów staje się świadkiem czegoś ważnego, nie tylko świąt, ale życia, prawdziwego, nieupiększonego. Bo prawda jest taka, że nie wszystko jest idealne, nie zawsze jest łatwo, nie zawsze jest lekko, nie zawsze wszystko układa się tak, jak byśmy chcieli, są różnice, są zmęczenia, są rzeczy niewypowiedziane, ale mimo wszystko warto, warto walczyć o spotkania, warto zrobić ten jeden krok więcej, zadzwonić, zaprosić, przyjechać, usiąść razem, nawet jeśli coś nie jest jeszcze poukładane, bo życie nie czeka, aż wszystko będzie perfekcyjne, relacje nie budują się same, trzeba o nie dbać, czasem wbrew zmęczeniu, czasem wbrew dumie, czasem wbrew temu, co podpowiada łatwiejsza droga, bo to, co najważniejsze, dzieje się właśnie wtedy, kiedy jesteśmy razem, przy stole, na spacerze, w ciszy, w rozmowie. Jest jeszcze jedzenie, dobre jedzenie, przygotowane z sercem, czasem według przepisu przekazywanego z pokolenia na pokolenie, a czasem zupełnie spontaniczne, zapachy, które wypełniają dom, smaki, które przywołują wspomnienia, pierwszy kęs, który sprawia, że zamykasz oczy i na chwilę jesteś tylko tu, i gdzieś między tym wszystkim pojawia się ciasto, trochę jak incydent, nagle, niby przypadkiem, a jednak wszyscy na nie czekają, krojone nierówno, znikające szybciej, niż się wydawało możliwe, i kawa, kawa pita razem, nie w biegu, nie między jednym a drugim obowiązkiem, ale naprawdę razem, ciepła filiżanka w dłoniach, spojrzenia, które się spotykają, cisza, która nie jest niezręczna, rozmowa, która nie musi być ważna, żeby była ważna, bo kawa smakuje inaczej, kiedy pijesz ją z kimś, z tymi, którzy są, z tymi, którzy przyszli, z tymi, którzy zostali, z tymi, którzy czasem są daleko, ale wciąż obecni. I nagle dociera do nas coś bardzo prostego, to nie rzeczy są najważniejsze, nie dekoracje, nie idealnie przygotowany stół, nie to, czy wszystko wyszło dokładnie tak, jak planowaliśmy, najważniejsi są ludzie, ci, którzy siedzą obok, ci, którzy słuchają, ci, którzy mówią, ci, którzy czasem milczą, ale są, to oni tworzą sens tych wszystkich chwil, to oni sprawiają, że stół przestaje być meblem, staje się miejscem, miejscem, do którego chce się wracać, miejscem, które pamięta, miejscem, które łączy. I może właśnie o to w tym wszystkim chodzi, żeby być, naprawdę być, nie na chwilę, nie przy okazji, ale obecnie, uważnie, z sercem, żeby usiąść przy tym stole i zobaczyć więcej niż talerze, usłyszeć więcej niż słowa, poczuć więcej niż tylko moment, żeby iść na spacer i naprawdę iść razem, żeby wieczorem zostać trochę dłużej, żeby wypić tę kawę bez pośpiechu, żeby powiedzieć coś ważnego albo po prostu być obok, bo życie składa się właśnie z tych chwil, z tych spotkań, z tych rozmów, z tych drobnych gestów, które może z zewnątrz nie wyglądają na wielkie, ale w środku mają ogromne znaczenie. Kiedy patrzę na to wszystko, wiem jedno, jestem szczęśliwa, nie dlatego, że wszystko jest idealne, ale dlatego, że są ludzie, że jest stół, że są rozmowy, że są spacery ze słońcem, krok za krokiem, że są wieczory, które zostają na długo, że jest kawa pita razem, że jest życie, które dzieje się naprawdę i że mimo wszystko warto, warto się spotykać, warto rozmawiać, warto być. Wasza Pani Kropka i .