Idziesz, trochę szybciej, trochę ostrożniej, ale i tak w końcu trafiasz na tę jedną, wielką kałużę, taką, której nie da się ominąć. Buty przemoknięte, zimno zaczyna wchodzić pod skórę, a w głowie pojawia się tylko jedno: „naprawdę… jeszcze to?”.
Właśnie wtedy przychodzi ta cicha, trudna do nazwania zaduma. Taka, która nie jest ani smutkiem, ani złością. Raczej czymś pomiędzy. Delikatnym zatrzymaniem. Momentem, w którym czujesz, że jesteś trochę bardziej kruchy niż zwykle. Że uśmiech, który zazwyczaj przychodzi łatwo, dziś gdzieś się schował. Jakby cały świat na chwilę umówił się, żeby sprawdzić, ile jeszcze jesteś w stanie unieść.
Wracasz, otwierasz drzwi… stuk. Głową o framugę. I już naprawdę nie wiesz, czy się śmiać, czy płakać. Bo przecież to już za dużo jak na jeden dzień. Bo czasem człowiek naprawdę ma wrażenie, że to jakieś małe, prywatne „plagi egipskie”, które przyszły akurat do niego. I wtedy tak bardzo chce się po prostu usiąść, zamknąć oczy i pozwolić sobie na chwilę słabości.
I wiesz co? To jest w porządku.
Bo każdy z nas ma takie dni. Każdy czasem czuje się przytłoczony, zmęczony, trochę bezradny. Każdy ma momenty, kiedy uśmiech do samego siebie jest najtrudniejszą rzeczą na świecie. I nie ma w tym nic złego. Nie trzeba być zawsze silnym. Nie trzeba zawsze świecić światłem. Czasem wystarczy po prostu być. Są dni, które nie chcą się układać. Które nie są piękne ani lekkie. Dni, które trzeba… otulić. Przyjąć takimi, jakie są. Bez walki. Bez udawania, że wszystko jest dobrze. Bo może nie jest. Bo może dziś jest właśnie tym dniem, kiedy trzeba sobie pozwolić na oddech, na ciszę, na chwilę bycia bliżej siebie.
W takim momencie,zupełnie niepozornie dzieje się coś małego. Wchodzę do Kropki. Jeszcze trochę mokra, jeszcze trochę zmęczona, jeszcze z tym ciężarem dnia na ramionach. I nagle… coś się zmienia. Może to zapach. Może światło. Może kobaltowy kolor. A może po prostu to jedno, drobne zdanie:
„Powieszę dziś niebieskie wstążki !”
I nagle… uśmiechasz się.
Bez planu. Bez wysiłku. Uśmiech przychodzi sam, jakby tylko czekał na ten moment. Jakby potrzebował jednego, maleńkiego powodu, żeby się pojawić. I okazuje się, że nawet w dniu, który zaczął się tak ciężko, można znaleźć coś lekkiego. Coś dobrego. Bo prawda jest taka, że życie nigdy nie jest tylko jednym kolorem. Nawet jeśli rano było szare, mokre i zimne, to gdzieś po drodze może pojawić się odrobina błękitu. Mały promień. Drobny gest. Ciepłe słowo. I to wystarczy, żeby coś w środku drgnęło.
Nie oznacza to, że problemy znikają. One nadal są. Nadal gdzieś czekają, przypominają o sobie. Ale już nie mają tej samej siły. Już nie są w stanie ukraść wszystkiego. Bo kiedy pozwolisz sobie na ten jeden uśmiech, choćby najmniejszy, to jakbyś powiedział światu: „nie oddam wam całego mojego dnia”.
To jest ogromna siła.
Bo nie chodzi o to, żeby zawsze być radosnym. Chodzi o to, żeby nie pozwolić trudnym chwilom zabrać wszystkiego, co dobre. Żeby nawet w najzwyklejszym dniu znaleźć coś, co należy tylko do Ciebie. Jedną myśl. Jedno spojrzenie. Jedno zdanie, które zostanie.
Czasem to naprawdę niewiele. A jednocześnie… to wszystko.
Dlatego jeśli dziś masz taki dzień, trochę cięższy, trochę bardziej cichy, trochę bardziej zamyślony, to pamiętaj, że nie jesteś w tym sam. Choć brzmi to tanio. Smutek,zaduma, melancholia też jest częścią życia. Tak samo ważną jak radość. Tak samo potrzebną.
W tych momentach uczymy się siebie najbardziej. Uczymy się cierpliwości. Delikatności. Uważności. Uczymy się, że nie wszystko musi być idealne, żeby było prawdziwe.
Nie trzeba od siebie wymagać za dużo. Może dziś wystarczy po prostu być dla siebie trochę bardziej łagodnym. Trochę bardziej wyrozumiałym. Może dziś warto powiedzieć sobie: „to jest jeden z tych dni… i to jest w porządku”.
Otul się nim. Tak jak potrafisz. Ciepłym kocem. Herbatą. Ciszą. Obecnością drugiego człowieka. Albo nawet tylko własnym oddechem. Daj sobie przestrzeń.
Jeśli gdzieś po drodze pojawi się choćby najmniejszy powód do uśmiechu, zatrzymaj go. Przytrzymaj chwilę dłużej. Pozwól mu się rozgościć.
Bo on jest Twój.
Ja dziś też tu jestem. W Kropce. Trochę po deszczu, trochę po tych wszystkich małych przeciwnościach, które chciały popsuć dzień. Ale jestem. I uśmiecham się. Może nie od razu było łatwo, ale ten uśmiech wrócił. Czekam. Jak zawsze.
Z tym uśmiechem od ucha do ucha, nawet jeśli wcześniej trzeba było go trochę poszukać.
Życzę Wam dziś otulenia. Takiego, które przychodzi dokładnie wtedy, kiedy jest najbardziej potrzebne. Życzę Wam łagodności dla samych siebie. I tych małych momentów, które przypominają, że nawet w trudniejszym dniu można znaleźć coś dobrego.
Wasza
pani Kropka i 
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google