Przymrozek. Delikatny, jakby ktoś nocą oprószył świat cukrem pudrem. Trawa skrzy się pod stopami, powietrze jest rześkie, czyste, aż chce się nim oddychać głęboko i jeszcze głębiej. Czuję, jak wypełnia mnie po brzegi. Jakby ktoś przewietrzył nie tylko płuca, ale i myśli. I w tej ciszy, przy pierwszym łyku kawy, moje serducho zaczyna bić mocniej. Bo to nie jest zwykły dzień. To jest dzień drogi. Dzień spotkań. Dzień kropek.
Wracam do środka, pakuję ostatnie drobiazgi. Trufla już czeka –z tym swoim spojrzeniem, które mówi: „No to co? Jedziemy po przygodę?”. Wsiadamy do auta. Silnik mruczy, niebo powoli jaśnieje. Droga jest jeszcze pusta, jakby należała tylko do nas. Lubię te poranki w trasie. W radiu cicho gra muzyka, świat budzi się leniwie, a ja czuję w sobie dziecięcą ekscytację. Jak przed wycieczką szkolną. Jak przed pierwszym dniem wakacji.
Siódma rano. Jestem już w Bolesławiec. Miasto kropek. Miasto, które pachnie gliną, farbą, piecem i historią zamkniętą w talerzach, kubkach, misach. Wchodzę do Manufaktury i od razu otula mnie ta atmosfera. Ciepło. Nie takie z kaloryfera ,tylko to ludzkie. Uśmiechy. „Dzień dobry!”. Panie, które pamiętają, co lubię. Które pokazują nowości jak skarby. Które wyszukują dla mnie perełki z takim zaangażowaniem, jakbyśmy wspólnie tworzyły coś więcej niż zamówienie.
Uwielbiam ten moment, kiedy stoję między półkami. Tyle wzorów. Tyle kropek, małych, większych, granatowych, kobaltowych, zielonych jak wiosenna trawa. Każda filiżanka ma swoją historię. Każda misa niesie w sobie czyjąś pracę, czyjeś skupienie, czyjeś serce. Dotykam ich delikatnie, obracam w dłoniach. Szukam tych, które „zawołają”. Bo ja naprawdę wierzę, że ceramika mówi. Czasem cicho, czasem od razu z rozmachem. I kiedy trafiam na tę jedyną, czuję to w środku. Takie ciepłe „tak”.
Rozmowy są bezcenne. O życiu. O dzieciach. O zmęczeniu i radościach. O tym, że zima jeszcze trzyma, ale w powietrzu już coś drga. Śmiejemy się dużo. Czasem z rzeczy zupełnie drobnych. A jednak to właśnie te drobne momenty budują cały dzień. Lubię tę kobiecą energię, wspierającą, serdeczną, prawdziwą. Bez pośpiechu. Bez udawania.
Potem jadę do Ceramiki Artystycznej. Życzliwość jest tak ogromna , że nigdzie się nie zmieści:) Potem do Mojej Faktorii , która zawsze robi na mnie wrażenie. Wszędzie najważniejsze jest serce i dłonie.Ręce, które stemplują kropki jedna po drugiej. Ręce, które malują z precyzją i cierpliwością. Ręce, które tworzą coś, co potem trafia do Waszych domów. Na Wasze stoły. Do Waszych kuchni. Do porannej kawy i niedzielnego rosołu.
Patrzę na te rzędy naczyń i myślę o tym, jaką drogę przechodzą. Od kawałka gliny do pudełka, które za chwilę zapakuję do auta. A potem, do Was. To jest w tym wszystkim coś niezwykłego. Ta ciągłość. Ta nić łącząca miejsce powstania z miejscem przeznaczenia.
Pakuję pudła. Jedno, drugie, trzecie. Serce mi rośnie, kiedy widzę, jak bagażnik się zapełnia. Nie wiem do końca, co jest w każdym z nich. Oczywiście wybierałam, sprawdzałam, zamawiałam, ale kiedy wszystko jest już zapakowane, pojawia się nutka tajemnicy. Jakbym wiozła skrzynię skarbów. I wiecie co? Wiozę. Bo dla mnie to są skarby. Nie tylko rzeczy. Emocje. Spotkania. Uśmiechy. Poranki z przymrozkiem i kawą w dłoni. Ruszamy.
Słońce jest już wyżej.Trufla śpi na siedzeniu obok, zmęczona wrażeniami. A ja jadę i myślę o jutrze. O tym, jak otworzę drzwi sklepu. Jak zaczniemy rozpakowywać. Jak karton po kartonie będzie odsłaniał swoje tajemnice. Pewnie nie zdążę wszystkiego poukładać. Pewnie jeszcze będę między pudełkami, z nożykiem w ręku, w pół drogi między jednym wzorem a drugim.
Ale czekam na Was jutro od 10. Tak po prostu. Może będzie lekki chaos. Może coś będzie jeszcze w folii. Może będziemy wspólnie zaglądać do świeżo otwartych kartonów. I może właśnie w tym będzie najwięcej radości. W tym pierwszym „ooo!”. W tym wspólnym odkrywaniu.
Bo kto kocha, ten poczeka. Prawda?
Szalenie lubię kiedy wchodzicie i mówicie: „Co dziś przyjechało?”. Kiedy bierzecie kubek do ręki i już wiem, że to „ten”. Kiedy opowiadacie, że poprzednia misa jest używana codziennie. Że talerz przetrwał święta, dzieci, gości i zmywarkę. Że filiżanka stała się ulubioną.
To nie jest tylko sklep. To jest przestrzeń spotkań. Przestrzeń rozmów. Przestrzeń, w której kropki łączą ludzi. I dlatego każda taka podróż do Bolesławca jest dla mnie czymś więcej niż wyjazdem po towar. To jest ładowanie serca. To jest przypomnienie, po co to robię. To jest zanurzenie się w źródle. To jest nasze miejsce.
Dziś wracam z miasta kropek trochę zmęczona, ale szczęśliwa. Z głową pełną obrazów. Z dłoniami, które jeszcze pamiętają chłód porannego powietrza. Z uśmiechem, który pojawia się sam, kiedy myślę o jutrze.
Jeśli więc jutro zobaczycie mnie między pudełkami, z rozwianymi włosami i błyskiem w oku to wiedzcie, że to wszystko zaczęło się o piątej rano. Od przymrozku. Od kawy na dworze. Od serca, które biło szybciej na myśl o drodze.
Czekam na Was. Z kropkami. Z ciepłem. Z radością.
Wasza pani Kropka
dziś z miasta kropek – Bolesławca.
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google