Otwieram rankiem drzwi i pozwalam, by rześkie powietrze szybko wypełniło wnętrze. Wpada do środka jak gość, który nie potrzebuje zaproszenia – przynosi ze sobą świeżość, zapach ziemi, obietnicę nowego początku. Takie otwarte drzwi lubię najbardziej, nie tylko te prowadzące na zewnątrz, ale też te symboliczne, które zostawiam dla ludzi.
Nie lubię umawiać się na odwiedziny z dużym wyprzedzeniem. Nie przepadam za wpisywaniem relacji w kalendarz, za ustalaniem dnia i godziny z tygodniowym zapasem, za dopasowywaniem emocji do planu dnia. Oczywiście, wiem, że czasem to konieczne, życie ma swoje ramy, obowiązki, rytm, który trudno całkowicie zignorować. Ale gdzieś w tym wszystkim najbardziej tęsknię za prostotą. Za tym momentem, kiedy ktoś po prostu zagląda. Bez zapowiedzi, bez presji, bez przygotowań. Puka do drzwi albo po prostu staje w nich z uśmiechem i mówi: „byłem w pobliżu, pomyślałem o Tobie”.
W takich chwilach nie trzeba wiele. Czasem nawet nie ma czasu na długie rozmowy, na celebrację spotkania w klasycznym rozumieniu. Ale jest coś znacznie ważniejszego, obecność. Kilka minut przy kawie, szybkie espresso wypite w biegu, wymiana kilku zdań między codziennymi obowiązkami. A jednak to wystarcza, żeby poczuć bliskość, żeby przypomnieć sobie, że nie jesteśmy sami, że ktoś o nas pomyślał, że komuś było po drodze właśnie do nas.
Spontaniczność ma w sobie niezwykłą siłę. Daje radość, której nie da się zaplanować. Jest jak niespodzianka, która przychodzi wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewamy, zostaje w nas na dłużej. Nie jest idealna, nie jest dopracowana, nie jest „na pokaz”, ale jest prawdziwa. Możliwe, że właśnie tego dziś najbardziej potrzebujemy.
Bo świat, w którym żyjemy, coraz częściej przypomina nieustanny sprint. Wszystko dzieje się szybko, intensywnie, pod presją czasu. Terminy, zadania, plany, powiadomienia, jedno po drugim. Wchodzimy w ten rytm niemal niezauważalnie, a potem już trudno się zatrzymać. Zaczynamy funkcjonować według schematów, które ktoś kiedyś uznał za właściwe. Spotkania planujemy z wyprzedzeniem, rozmowy odkładamy na „lepszy moment”, który często nigdy nie nadchodzi. A relacje? Czasem gdzieś się między tym wszystkim gubią.
Zadaję sobie wtedy pytanie: czy naprawdę warto? Czy warto tak pędzić, odkładając życie na później, odkładając ludzi na moment, który będzie „bardziej odpowiedni”? Coraz częściej czuję, że odpowiedź jest prosta, nie warto. Bo życie nie dzieje się jutro. Nie wydarzy się „kiedyś, jak będzie spokojniej”. Ono jest teraz. W tej chwili. W porannym powietrzu wpadającym do domu. W kubku kawy trzymanym w dłoniach. W czyjejś obecności, nawet jeśli trwa tylko chwilę.
Mamy tylko jeden czas na ziemi. Jedno „teraz”, które nie wróci, nie powtórzy się, nie da się go odtworzyć. Choć nie mamy wpływu na wszystko, możemy wybierać, jak przeżywamy to, co jest nam dane. Możemy zwolnić choć na moment. Możemy pozwolić sobie na niedoskonałość. Możemy otworzyć drzwi dosłownie i w przenośni.
Dlatego, na ile tylko możemy, chwytajmy te chwile. Nie odkładajmy spotkań na później. Nie czekajmy na idealny moment. Wpadnijmy do siebie bez okazji. Zadzwońmy spontanicznie. Zatrzymajmy się na chwilę rozmowy, nawet jeśli świat wokół mówi, że nie ma na to czasu. Bo to właśnie te drobne momenty budują coś znacznie większego, poczucie bliskości, więź, wspomnienia.
Ucieszmy się sobą. Nie tym, co robimy, nie tym, co osiągamy, ale po prostu tym, że jesteśmy. Że możemy być razem, choćby przez chwilę. Bez pośpiechu, bez oczekiwań, bez scenariusza.
Bądźmy dla siebie i ze sobą. Naprawdę. Tu i teraz. Bo to wystarczy, żeby życie było pełne. Wasza pani Kropka i 
.
.
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google